لطفا از تمام مطالب دیدن فرمایید.
شعر بسیار زیبای آقای مصطفی رحماندوست
دو تا عینک به من دادند،
برای خوبتر دیدن
دوتاشان مثل هم، اما
یکی تیره، یکی روشن
یکی را می زدم، شب بود
دلی پُر کینه با من بود
و با آن دیگری شب هم
برایم روز روشن بود
دلم با هر دو تا عینک
چو سیر و سرکه می جوشید
برای دیدن دنیا
به رنگ زنده می کوشید
اگر دیدی دو تا عینک
میان کوچه افتاده
رها کن، چون که باید دید
بدون عینک و ساده
تاريخ : شنبه 23 اسفند 1393 | 03:15 | نویسنده : savalan54 |
ارسال نظر(0)











ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید