هرروز تعداد کاربران شبکههای اجتماعی بیشتر میشود و شبکههای ارسال پیام بیش از پیش جای خود را در بین اپلیکیشنهای تلفنهای هوشمند باز میکنند تا آنجا که برخی معیارشان برای خرید یک تلفن همراه این است که شرکت پشتیبانی کننده آن برند، از همان ابتدا برنامههای ارسال پیام را در تلفن همراه نصب کرده باشد.
اما چقدر میتوان اطمینان داشت که مکالمات شما از طریق یک شخص سوم قابل دسترسی نیست؟ یا عکسهای خصوصی که رد و بدل میشوند تنها در دستگاه تلفن شما و شخص گیرنده ذخیره خواهد شد؟ با گذشت زمان و ورود هرچه بیشتر اپلیکیشنهای پیامرسانی به برنامه زندگی روزمره افراد، مسائل مربوط به امنیت هم بیش از پیش مطرح میشود و گاهی در غالب پیامکهایی در همین شبکهها گفته میشود که مثلا برخی از این شبکهها همچون وایبر در اختیار آژانسهای اطلاعاتی کشورهای بیگانه بوده و چک میشوند.
خدایــــا..
مرا ببخش..
تــو را می پرستم ولی هنوز از بت پرستی دست بر نداشتم
هنوز نتوانسته ام خود را به تــو قانع کنم
هر لحظه بتی می سازم و تصورات خویش را می پرستم
مرا ببخـش..
" گزیده ای از نیایش های شــــهید چــمران "

(1).jpg)
.jpg)
.jpg)
(1).jpg)
.jpg)
(1).jpg)
(1).jpg)
(1).jpg)
(1).jpg)
سخنگوی پنتاگون روز چهارشنبه مدعی شد به هیچ وجه امکان ندارد که ایران توانسته باشد به سطح فناوری آرکیو 170 دست یافته باشد.

به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری فارس، سخنگوی وزارت دفاع آمریکا روز چهارشنبه به رونمایی از نمونه ایرانی پهپاد فوقپیشرفته «آرکیو170» واکنش نشان داده و تلاش کرد این مسئله را کم اهمیت جلوه دهد.
به نوشته خبرگزاری رویترز، سرهنگ «استیو وارن» که در جمع خبرنگاران صحبت میکرد، در پاسخ به سوالی در رابطه با این اقدام ایران، گفت: «بدل بهترین واژهای است که میتوان به کار برد. امکان ندارد که این پهپاد با فناوری آمریکا انطباق داشته باشد.
با این حال، رویترز هم اشاره کرده است که وارن در حالی این اظهارات را مطرح کرد که هیچ مدرک یا دلیلی برای آن ارائه نکرد. واشنگتن در حالی ساخت مشابه پهپاد آمریکایی را غیرممکن خوانده که مقامات دولتی آمریکا از سال 2011 که این هواپیما توسط متخصصان ایرانی به زمین نشانده شد، بارها امکان مهندسی معکوس و پیاده کردن اطلاعات پهپاد را رد کرده، اما هر بار با انتشار بخشهایی از اطلاعات آن، پاسخ خود را دریافت کردهاند.
پهپاد آرکیو170 ساخت شرکت آمریکایی «لاکهید مارتین» از جمله پیشرفتهترین هواپیماهای بدون سرنشین به شمار میآید. تهران امروز اولین فیلم از پرواز نمونه ایرانی این پهپاد را منتشر کرد.
(2).jpg)
.jpg)
دیدار دریادار سیاری با خانواده تکاور شهید ناصر فراهانی
فرمانده نیروی دریای ارتش به دیدار مادر دریادار دوم تکاور «شهید ناصر فراهانی» در شهر خوی رفت.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) منطقه آذربایجان غربی، امیردریادار حبیب الله سیاری ضمن ادای احترام به خانواده شهید ناصر فراهانی که از مدافعان شهر خرمشهر بوده است و شهدای هشت سال دفاع مقدس، خطاب به مادر این تکاور شهید گفت: همه ما مدیون خون شهدای گرانقدری هستیم که با اهدای جان خویش از این خاک و بوم دفاع کردند. بیشک شهید فراهانی در دامن شیر زنی همچون شما پرورش یافت و جان خود را در راه دفاع از وطن و حفظ آرمانهای انقلاب و ولایت تقدیم کرد.
دریادار دوم تکاور شهید ناصر فراهانی اهل شهر خوی بود و از نخستین رزمندگان مدافع شهر خرمشهر بود که در تاریخ 17 مهرماه 1359 در یک عملیات تجسسی به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
اشکهای فراق امیر دریادار سیاری بر سرمزار شهیدفراهانی
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از آذرنــگاه از آذربایجان غربی، صبح امروز فرمانده نیروی دریایی راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران به همراه مقامات عالی رتبه کشوری و لشکری با حضور در آرامستان قدیمی خوی، با نثار فاتحه یاد و خاطره شهید والامقام دریادار ناصر فراهانی را گرامی داشت.
امیر دریادار حبیب الله سیاری بعد از 34 سال دوری از فرمانده خود در سالهای دفاع مقدس بر سر مزار این شهید والامقام اشک فراق ریخت.
همایش بزرگداشت شهید فراهانی، با سخنرانی امیر دریادار حبیب الله سیاری در مجتمع فرهنگی هنری ارشاد خوی آغاز شد.
شهید دریادار دوم تکاور ناصر فراهانی متولد خوی و جزو نخستین نیروهای محافظ خرمشهر بود که در تاریخ 17 مهرماه سال 1359 به درجه رفیع شهادت نایل آمد.
بر اساس محاسبات قرار بود، این کپسول فضایی دو هزار و 200 کیلوگرم مواد غذایی و دیگر تجهیزات مورد نیاز شش سرنشین ایستگاه فضایی بین المللی را حمل کند و روز دوم نوامبر به ایستگاه فضایی برسد.
.jpg)
.jpg)
(2).jpg)
(1).jpg)
(2).jpg)
.jpg)
مراسم"طشت گذاری"
نماد فراتی که از تشنه لبان کربلا، دریغ شد!
واقعه کربلا و بسته شدن فرات به روی امام حسین (ع) و یارانشان، و ایثارگریها سقای کربلا (حضرت ابوالفضل علیه السلام) برای رسانیدن آب به تشنگان، و حماسهآفرینی آنانی که با لبانی تشنه، شهد شهادت را نوشیدند، به یقین، قداست و جایگاه والای آب را در فرهنگ شیعیان و به خصوص ایرانیان، که از دیرباز نیز از جایگاه خاص و معنوی برخورد بوده، عمق و وسعت بسیاری بخشیده است، تا بدانجا که انعکاس این امر را در جای-جای فرهنگ مردم و بخصوص در شکلگیری آداب و رسوم و آئینها شاهد هستیم.
منبع: http://ardebilnews.blogfa.com/cat-16.aspx
از جمله مراسمی که می توان در این زمینه، معرفی نمود، رسم "طشت گذاری" یا "طشت گردانی" است که منسوب به اردبیل، به طور خاص و مردم آذربایجان به طور عام میباشد. " در این آئین، طشت، نماد مشک سقای کربلا، نماد آب، نماد رود و نماد فراتی است که به روی حسین (ع) و یارانش بسته شد." در اردبیل، این رسم از 27 ماه ذیحجه آغاز می شود. در گذشته، این مراسم در روز اول با برگزاری در مسجد جامع، شروع می شد و از روزهای بعد، مساجد دیگر نیز به نوبت طشت گردانی می کردند. امروزه نیز این مراسم با اندک تغییراتی، در چندین روز با شور و حال خاصی در اماکن مخصوص (مثل حسینیه اوچدکان، مسجد جامع، مسجد اعظم و...) برگزار می گردد. به این صورت که دسته هاى زنجیرزنى و سینه زنى با نوحهسرایی و نواختن طبل و شیپور و حمل عَلَم های عزاداری، به یاد تشنگان کربلا، مشکى را پر از آب کرده و آن را به همراه طشت هایى از جنس برنز یا مس که به طور معمول بر دوش ریش سفیدان هر محله حمل مى شود، به مسجد می برند و بعد از طواف مسجد، طشت ها در جاى مخصوص خود قرار گرفته و با خواندن دعاى مخصوص طشتگذارى، پر از آب می شود. از این طشت ها، بیشتر حاضران و عزاداران، مقداری آب به عنوان تبرک و جهت برآورده شدن حاجاتشان، برمیدارند.
در مواردی نیز ممکن است طشتها قبلا در خانهای که صاحب آن نذر کرده، قرار داشته باشد. که در این صورت دستههای عزادار به آن خانه رفته و پس از انجام عزاداری، طشتها را برداشته و به طرف مکان برگزاری مراسم به راه میافتند.
در فرهنگ عاشورا در توضیح بیشتر این سنت آمده: مراسم طشت گذاری، "مراسمی است سنتی که در عزاداری ایام عاشورا و عمدتا در شهرستان اردبیل برگزار میشود وطشتهای آب را که رمزی از "فرات" می باشد در مساجد و حسینیهها میآورند. این سنت به تاسی از اقدام سالار شهیدان و یادآور رفتار جوانمردانه امام حسین (ع) در مقابل سپاه حر می باشد که به روایتی آن حضرت ، در روز 27 ذیحجه، آب مشکها را در طشتها ریخته و تمام لشکر حُر و اسبان آنها را سیرابنمودند. "
اینمراسم از سه روز مانده به محرم در مسجد جامع،مسجد اعظم و سپس در مساجد دیگراجرا میشود.طشتها را بالای سرها میگیرند و مسجد را دور میزنند،سپس در داخل آنها آب میریزند.مردم دست به طشت و آب آن میزنند و این آئین، نوعی بیعت با امام حسین«ع» و حمایت از عباس«ع»است. مردم آب طشت ها را در شیشههایی برای شفا و تبرک برمیدارند."
(1).jpg)
(1).jpg)
مراسم سوگواری ایام محرم
مراسم سوگواری ایام محرم همه ساله در اردبیل با شور خاصی برگزار می شود. در نخستین شب های این ماه، تکیه های عزاداری برپا و درکنار آن مسجدها، حسینیه ها عرصه گرد آمدن سوگواران می شوند.
دسته های عزاداری شکل می گیرد و داغداران امام حسین (ع) رخت یکسره سیاه به تن دارند. گروه هایی سینه می زنند. برخی نیز زنجیرزنان در این ماتم شرکت جسته اند. دسته ها در خیابان های شهر به راه می افتند. نوحه خوان، سوزناک می خواند. عزاداران پاسخ می دهند و طبل و سنج نیز نوایشان را همراه می کند.
در اردبیل نیز- که شهری مذهبی تاریخی است- و مردمانش همچنان پای بند سنت های مذهبی دیرینشان هستند این آئین ها حال و هوای ویژه ایدارند.
گروه های عزادار در گذر از خیابان ها از سوی بانیان تکیه های بزرگ وخانواده های شهدا، با چای و شربت نذری پذیرایی می شوند.
پوشیدن رخت سیاه- بویژه در کودکان- نذری است که همچنان در میان مردم رواج دارد. تهیه شام، آش، شربت، حلوا و... از جمله دیگر نذرهایی است که مرم اردبیل همه ساله در این ایام ادا می کنند
مراسم عزاداری هر شب شور بیشتری می یابد در روز عاشورا نیز از بامداد تا ساعتی پس از نیمروز، شبیه خوانی روز عاشورا و بازآفرینی وقایع این روز برگزار می شود. این آئین چنان که اشاره شد در فضای باز و با بهره گیری از عوامل بسیار از جمله بازیگران و سیاهی لشکرهای متعدد، لباس های ویژه، اسب ودیگر تجهیزات، اجرا می شود.
گروه بازیگران تعزیه اردبیل سالیان دراز است که این آیین را به اجرا درمی آورند و همه ساله نیز با وجود گرمای شدید و سرمای سوزان منطقه، مردم اردبیل و شهرهای مجاور، برای دیدن این مراسم در این محل گرد می آیند. تعزیه خوانی اردبیل به گفته صاحب نظران یکی از باشکوه ترین تعزیه های کشور است.
سرانجام در غروب عاشورا، مراسم شام غریبان برگزار می شود و عزاداران در ماتم این روز جانگزا به سوگ می نشینند. همانند چنین آئین هایی در روستاهای منطقه اردبیل نیز برگزار می شوند.
روز اول محرم هر روز دستهی یکی از محلات ششگانه و شعبههایش بهبازار وخیابان میآیند و عزاداری میکنند. اخیر نظمی به این حضور دادهاند وچون شهر شش محله دارد، روز اول محرم و نهم محرم و یک روز جمعه، که مابین این ده حتماً واقع میشود، تعطیل است. [البته الانه آن روز جمعه (و یا یکی از روزهایی که دستهی خاصی ندارد) معمولاً دستهی دانشجویان دانشگاه و با حضور چهرههای علمی شهر به شهر میآیند و عزاداری میکنند، چون در بین این دسته اهالی شهرهای مختلفی وجود دارند، نوع مراسمات بسیار متفاوت میشود، نمیدانم شاید به ابتکار استاد جابر عناصری، چون در این روزها معمولاً خیلی فعال هستند] این دستهها روزی که قرار است به صورت کامل و با تمام شعب به بازار بیایند، تشریفات خاصی دارند و سعی تمام در برگزاری وظیفهشان به صورت کامل را دارند،[اصطلاحاً میگویند امروز "بازارا چیخاجیوگ"] از صبح تدارک حرکت آماده میشود و وقتی بزرگان محله آماده شدند، اول بیرق بزرگ محله در پیش حرکت میکند، این بیرقها بعضاً بسیار قدیمی و عمر بیش از چند قرن را دارند و با دقت و وسواس نگهداری شدهاند، برای مثال بیرق مسجد عالیقاپو را نادر شاه اهدا کرده و هنوز موجود است ]البته خود مسجد عالیقاپو پارسال در طرح جامع شهری قرار گرفت و خرابش کردند تا از نوبسازند و امسال به صورت یک چادر بزرگ در مقابل بقعهی شیخصفی قرارگرفتهاست.] پشت بیرق بزرگان محله و علما با احترام و رعایت ردیف وترتیب حرکت میکنند، و بعدش طبالها و دستههای سینهزنها یا دستهیزنجیرزنها.پیراهنهای سینهزنی و زنجیرزنی مخصوص است و طبل و شیپور-زنان هم لباسهای مخصوصی دارند.
نوحههای زنجیرزنی و نوحهخوانی هم متفاوت است و هر دسته هم نوحهخوان خودش را دارد. [اصطلاحاً میگویند فلانی "زنجیر دی" یعنی فلانی برای زنجیرزنان نوحه میخواند] منهای سوز و گدازی که در نوحهها وشاهبیتها نهفته است، ترتیب عجیب و زیبایی صفوف که گاه به بیش از 300 نفر هم میرسد، تاثیرگذار است. سینهزنان دست چپ را بر سینه گذاشته و با دست راست ضربات آهنگین و هماهنگی بر سینه وارد میکنند که تابع حالات نوحه است و فرمول خاصی برای هر نوحه دارد. [این همه آداب که نمیتوانم خوب شرح دهم، فقط برای نشان دادن ادب واحترامی است که امام حسین (ع) قائلند [
وقتی دستهی محله (یکی از ششگانه) حرکت کرد، پشت سرش "خولا"هایش به ترتیب با همان ترکیب حرکت میکنند و از محلات بزرگ و راستهبازار ] همان بازار بزرگ سنتی اردبیل که مسجد جامع هم در آن واقع است] میگذرند و مردم از این دسته پذیرایی میکنند و به نوحهخوانش خلعت میدهند و وقتی به محلهی خود بازگشتند مراسم پایان یافته و فردانوبت محلهی دیگر است. دستهها در شبهای دیگر به مساجد داخل شاخهی خویش رفته و عزاداری میکنند. که این هم اعمالی ماننداستقبال از دستهی مهمان و ادای احترام و سلام توسط گروه طبل وشیپور و علم هنگام رسیدن به همدیگر و غیره را دارد.
.jpg)
تاسوعا و مراسم شمع گذاری
روز نهم محرم یعنی تاسوعا مراسم دیگری دارد در این روز اردبیلیان در41 مسجد شمع روشن می کنند. این شمعها نذری است و معمولا اشخاص برای برآورده شدن حاجات خود چنین نذری می نمایند. وقتی افراد چنین دسته ای به مسجدی می رسند در کنار طشت آن در ظرفهای مخصوص شمع سوز ، شمع ها را روشن می کنند و از طشت می بوسند وحاجت خود را طلب می کنند وقتی که آفتاب غروب می کند در بیشتر مساجد مردم و دسته های شمع گذار در کنار طشت گرد می آیند و فاتحه می خوانند. برخی از عزاداران، مسیر مساجدی را که باید در آنها شمع روشن نمایند با پای برهنه طی می کنند.
مراسم شمع گذاری در غروب روز تاسوعا در این شهر از حال و هوای خاصی برخوردار است.
.jpg)
بئشیک (گهواره)
بشیک یا گهواره کوچک یکی از نمادهایی است که در دستجات عزاداری اردبیل و به خصوص در روز عاشورا از آن استفاده می شود. گهواره کوچکیکه با پارچه های سبز و یا مشکی پوشانده می شود. حمل آنها در جلو دستجات عزاداری اکثرا بر عهده دختران کوچک و نوجوان است که با قرائت اشعاری در ارتباط با حضرت علی اصغر(ع) فرزند شش ماهه سید و سالار شهیدان و تیر خوردن آن حضرت حزن و اندوه خاصی را در بین عزاداران ایجاد می نمایند
.jpg)
شبیه خوانی
روزهای محرم با نزدیک شدن به روز عاشورا حال و هوای دیگری دارد و حزن واندوه آن نسبت به روزهای اول بیشتر و بیشتر می شود. در روز نهم محرم روز تاسوعا حسینی اهلی محله های از اردبیل که قرار است در محله آنها مراسم شبیه خوانی بر گزار شود شروع به آماده سازی محل برای اجرای مراسم می کنند.
میدان (محل اجرای تعزیه) محلی به شکل دایره می باشد. برای آماده سازی این محل از قبل میله های بلندی ر درست می کنند دور تا دور زمین میدان می کوبند در روی هر یک از این میله ها سه یا چهار عدد حلقه جوش می دهند. از این حلقه برای رد کردن طناب و حصار کشی دور میدان استفاده می شود تا از ورود افراد غیر از شبیه خوانان به داخل میدان جلوگیری شود این کار برای جلو گیری از اختلال در اجرای مراسم است.
در دو طرف میدان، دو محل برای شبیه خوانان ((اصحاب امام)) و ((افراد یزید)) تدارک دیده می شود که شامل : یک عدد چادر صحرائی و تعدادی صندلی برای نشستن آنها می باشد. خیمه های کوچکی در اطراف چادر امام خوانها ایجادمی شود که نشان از خیمه یاران امام حسین (ع) می باشد. در وسط میدان یک راه برای ورود و خروج تعزیه خوانان جهت تغییر گریم وجود دارد. چون مراسم معمولاً در نزدیک مساجد اجرا می شود برای تغییر گریم قسمتی از مسجد برای این کار اختصاص داده می شود. بلند گو ها نصب و آزمایش می شود. پرچم های در مسیر برای راهنمایی مهمانان نصب می شود.
این کار ها معمولاً تا ساعت 3 ، 4 بعد از ظهر روز تاسوعا طول می کشد. بعد از آماده سازی میدان داخل میدان کاملاً نظافت شده و آماده اجرای مراسم شبیه خوانی می شود.
از محل های که در آنها مراسم شبیه خوانی از حال و هوای خاصی برخوردار هست می توان به :
محله ارس (مسجد سید الشهداء
محله امام رضا ( مسجد امام رضا)
محله وحدت 3( مسجد امام سجاد)
محله خاتم النبیین (مسجد خاتم النبیین)
و روستاهای اردبیل که ازجمله در روستای انار و روستای فخر آباد که در این روستا ها مراسم شبیه خوانی به سبک مراسم قدیمی اجرا می شود و دارای بیشترین تماشاگر برای مراسم می باشد.
مردم از اولین ساعات روز عاشورا دسته ، دسته برای دیدن مراسم به طرف میدان های تعزیه حرکت می کنند هر کسی برای خود زیر اندازی می آورد و جای مناسبی را برای دیدن مراسم انتخاب می کند. از اول صبح گروه طبل زنان که شامل : چهار یا شش عدد طبل کوچک، یک یا دو عدد طبل بزرگ ، یک عدد سنج و یک یا دو عدد نی می باشد با نواختن طبل مردم را برای تماشای مراسم دعوت می کنند. مردم رفته رفته دور میدان جمع می شوند و لجظه به لحظه جمعیت زیاد می شود. ماشین های سبک و سنگین دور میدان پارک می کنند و مردم برای دیدن بهتر مراسم به بالای ماشین ها می روند. مراسم معمولاً از ساعت 9، 9:30 شروع می شود.
در حین مراسم کسانی که نذر دارند شروع به پخش نذر می کنند، قربانی های متعدد در میدان ذبح می شود. مراسم تا ساعت یک ، یک ونیم بعد از ظهر طول می کشد در آخر مراسم با آتش کشیدن خیمه ها توسط افراد یزید مراسم شبیه خوانی به پایان می رسد. بعد آتش زدن خیمه ها مردم شروع به سینه زنی اطراف خیمه ها می کنند بعد مردم شبیه خوانها را تا مسجد همراهی می کنند معمولاً افراد که در این مراسم همکاری دارند نهار را در داخل مسجد یا خانه اهالی محل که نذر دارند صرف می کنند.
در روستا ها اطراف اردبیل معمولاً کسانی که برای تماشای تعزیه از راههای دور و نزدیک می آیند ناهار مهمان مردم روستا هستند و هر یک از اهالی چند نفر از مهمانان را برای صرف ناهار با خود به منزل می برند و معمولاً کسی بدون صرف نهار از روستا خارج نمی شود
در بعضی از محلات اردبیل در روز سوم شهادت امام حسین و72 تن از یاران با وفای امام مراسم شبیه خوانی برگزار می شود با عنوان ((زینب شبیه ی)) در این مراسم دیگر از شمشیر وسپر خبر نیست در این مراسم شبیه خوانان سعی می کنند احوالات اسراء را بعد از شهادت حضرت عباس و امام حسین به مردم نشان دهند.
محل شبیه خوانی مثل مراسم شبیه خوانی روز عاشورا آماده می شود و حصارکشی شده و برای اجرای مراسم در روز سوم شهادت امام آماده می شود. در این مراسم قسمتی از کاخ بنی امیه و شام ساخته می شود و تختی برای یزید ابن معاویه در گوشه میدان تدارک دیده می شود. در شروع مراسم اسراء را از کربلا به شام می آورند و یزید شروع به توهین به اسراء می کند و حضرت زینب خطبه آتشین خود در رابطه با معرفی یزید ابن معاویه و خاندان نبوت می خواند.و...
از محله های که این مراسم سالیان سال در آنها اجرا می شود می توان به :
1- ((محله امیر المومنین)) مسجد امیر المومنین
2-((محله وحدت 2)) مسجد امام سجاد
البته باید اشاره کردکه در روستاها و حومه اردبیل نیز این مراسم برگزار می شود
(1).jpg)
(1).jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)

شهيد عباس بابايي، بزرگ مردي كه در مكتب شهادت پرورش يافت مجاهدي كه زهد و تقوايش بسان دريايي خروشان بود و هر لحظه از زندگانيش موج ها در برداشت. مرد وارسته اي كه سراسر وجودش عشق و از خودگذشتگي و كرامت بود، رزمنده اي كه دلاور ميدان جنگ بود و مبارزي سترگ با نفس اماره ي خويش. از آن زمان كه خود را شناخت كوشيد تا جز در جهت خشنودي حق تعالي گام برندارد. به راستي او گمنام، اما آشناي همه بود. از آن روستاييِ ساده دل، تا آن خلبان دلير و بي باك. شهيد بابايي در سال 1329، در شهرستان قزوين ديده به جهان گشود. دوره ي ابتدايي و متوسطه را در همان شهر به تحصيل پرداخت و در سال 1348، به دانشكده خلباني نيروي هوايي راه يافت و پس از گذراندن دوره آموزش مقدماتي براي تكميل دوره به آمريكا اعزام شد. شهيد بابايي در سال 1349، براي گذراندن دوره خلباني به آمريكا رفت. طبق مقررات دانشكده مي بايست به مدت دو ماه با يكي از دانشجويان آمريكايي هم اتاق مي شد. آمريكايي ها، در ظاهر، هدف از اين برنامه را پيشرفت دانشجويان در روند فراگيري زبان انگليسي عنوان مي كردند، اما واقعيت چيز ديگري بود. چون عباس در همان شرايط تمام واجبات ديني خود را انجام مي داد، از بي بند و باري موجود در جامعه آمريكا بيزار بود. هم اتاقي او در گزارشي كه از ويژگي ها و روحيات عباس نوشته، يادآور مي شود كه بابايي فردي منزوي و در برخوردها، نسبت به آداب و هنجارهاي اجتماعي بي تفاوت است. از رفتار او بر مي آيد كه نسبت به فرهنگ غرب داراي موضع منفي مي باشد و شديداً به فرهنگ سنتي ايران پاي بند است. همچنين اشاره كرده كه او به گوشه اي مي رود و با خودش حرف مي زند، كه منظور او نماز و دعا خواندن عباس بوده است. خود وي ماجراي فارغ التحصيلي از دانشكده خلباني آمريكا را چنين تعريف كرده است: «دوره خلباني ما در آمريكا تمام شده بود، اما به خاطر گزارشاتي كه در پرونده خدمتم درج شده بود، تكليفم روشن نبود و به من گواهينامه نمي دادند، تا اين كه روزي به دفتر مسئول دانشكده، كه يك ژنرال آمريكايي بود، احضار شدم. به اتاقش رفتم و احترام گذاشتم. او از من خواست كه بنشينم. پرونده من در جلو او، روي ميز بود، ژنرال آخرين فردي بود كه مي بايستي نسبت به قبول و يا رد شدنم اظهار نظر مي كرد. او پرسش هايي كرد كه من پاسخش را دادم . از سوال هاي ژنرال بر مي آمد كه نظر خوشي نسبت به من ندارد. اين ملاقات ارتباط مستقيمي با آبرو و حيثيت من داشت، زيرا احساس مي كردم كه رنج دوسال دوري از خانواده و شوق برنامه هايي كه براي زندگي آينده ام در دل داشتم، همه در يك لحظه در حال محو و نابودي است و بايد دست خالي و بدون دريافت گواهينامه خلباني به ايران برگردم. در همين فكر بودم كه در اتاق به صدا در آمد و شخصي اجازه خواست تا داخل شود. او ضمن احترام، از ژنرال خواست تا براي كار مهمي به خارج از اتاق برود با رفتن ژنرال، من لحظاتي را در اتاق تنها ماندم. به ساعتم نگاه كردم، وقت نماز ظهر بود. با خود گفتم، كاش در اينجا نبودم و مي توانستم نماز را اول وقت بخوانم. انتظارم براي آمدن ژنرال طولاني شد. گفتم كه هيچ كار مهمي بالاتر از نماز نيست، همين جا نماز را مي خوانم. ان شاءالله تا نمازم تمام شود، او نخواهد آمد. به گوشه اي از اتاق رفتم و روزنامه اي را كه همراه داشتم به زمين انداختم و مشغول نماز شدم. در حال خواندن نماز بودم كه متوجه شدم ژنرال وارد اتاق شده است. با خود گفتم چه كنم؟ نماز را ادامه بدهم يا بشكنم؟ بالاخره گفتم، نمازم را ادامه مي دهم، هر چه خدا بخواهد همان خواهد شد. سرانجام نماز را تمام كردم و در حالي كه بر روي صندلي مي نشستم از ژنرال معذرت خواهي كردم. ژنرال پس از چند لحظه سكوت نگاه معناداري به من كرد و گفت: چه مي كردي؟ گفتم: عبادت مي كردم. گفت: بيشتر توضيح بده. گفتم: در دين ما دستور بر اين است كه در ساعت هاي معين از شبانه روز بايد با خداوند به نيايش بپردازيم و در اين ساعات زمان آن فرا رسيده بود، من هم از نبودن شما در اتاق استفاده كردم و اين واجب ديني را انجام دادم. ژنرال با توضيحات من سري تكان داد و گفت: همه اين مطالبي كه در پرونده تو آمده مثل اين كه راجع به همين كارهاست . اين طور نيست؟ پاسخ دادم: آري همين طور است. او لبخندي زد. از نوع نگاهش پيدا بود كه از صداقت و پاي بندي من به سنت و فرهنگ و رنگ نباختنم در برابر تجدد جامعه آمريكا خوشش آمده است. با چهره اي بشاش خود نويس را از جيبش بيرون آورد و پرونده ام را امضا كرد. سپس با حالتي احترام آميز از جا برخاست و دستش را به سوي من دراز كرد و گفت: به شما تبريك مي گويم. شما قبول شديد . براي شما آرزوي موفقيت دارم. من هم متقابلاً از او تشكر كردم. احترام گذاشتم و از اتاق خارج شدم. آن روز به اولين محل خلوتي كه رسيدم به پاس اين نعمت بزرگي كه خداوند به من عطا كرده بود، دو ركعت نماز شكر خواندم.» با ورود هواپيماهاي پيشرفته اف – 14 به نيروي هوايي، شهيد بابايي كه جزء خلبان هاي تيزهوش و ماهر در پرواز با هواپيماي شكاري اف – 5 بود، به همراه تعداد ديگري از همكاران براي پرواز با هواپيماي اف–14 انتخاب و به پايگاه هوايي اصفهان منتقل شد. با اوج گيري مبارزات عليه نظام ستمشاهي، بابايي به عنوان يكي از پرسنل انقلابي نيروي هوايي، در جمع ديگر افراد متعهد ارتش به ميدان مبارزه وارد شد. پس از پيروزي انقلاب اسلامي، وي گذشته از انجام وظايف روزمره، بعنوان سرپرست انجمن اسلامي پايگاه، به پاسداري از دستاوردهاي پرشكوه انقلاب اسلامي پرداخت. شهيد بابايي با دارا بودن تعهد، ايمان، تخصص و مديريت اسلامي چنان درخشيد كه شايستگي فرماندهي وي محرز و در تاريخ 7/5/1360، فرماندهي پايگاه هشتم هوايي بر عهده ي او گذاشته شد. به هنگام فرماندهي پايگاه با استفاده از امكانات موجود آن، به عمران و آباداني روستاهاي مستضعف نشين حومه پايگاه و شهر اصفهان پرداخت و با تامين آب آشاميدني و بهداشتي، برق و احداث حمام و ديگر ملزومات بهداشتي و آموزشي در اين روستا، گذشته از تقويت خط سازندگي انقلاب اسلامي، در روند هر چه مردمي كردن ارتش و پيوند هر چه بيشتر ارتش با مردم خدمات شايان توجهي را انجام داد. بابايي، با كفايت، لياقت و تعهد بي پاياني كه در زمان تصدي فرماندهي پايگاه اصفهان از خود نشان داد، در تاريخ 9/9/1362 با ارتقاء به درجه سرهنگي به سمت معاون عمليات نيروي هوايي منصوب و به تهران منتقل گرديد. او با روحيه شهادت طلبي به همراه شجاعت و ايثاري كه در طول سال ها، در جبهه هاي نور و شرف به نمايش گذاشت، صفحات نوين و زريني به تاريخ دفاع مقدس و نيروهاي هوايي ارتش نگاشت و با بيش از 3000 ساعت پرواز با انواع هواپيماهاي جنگنده، قسمت اعظم وقت خويش را در پرواز هاي عملياتي و يا قرارگاه ها و جبهه هاي جنگ در غرب و جنوب كشور سپري كرد و به همين ترتيب چهره آشناي «بسيجيان» و يار وفادار فرماندهان قرارگاه هاي عملياتي بود و تنها از سال 1364 تا هنگام شهادت، بيش از 60 مأموريت جنگي را با موفقيت كامل به انجام رسانيد. شهيد براي پيشرفت سريع عمليات ها و حسن انجام امور، تنها به نظارت اكتفا نمي كرد، بلكه شخصاً پيشگام مي شد و در جميع مأموريت هاي جنگي طراحي شده، براي آگاهي از مشكلات و خطرات احتمالي، اولين خلبان بود كه شركت مي كرد. سرلشكر بابايي به علت لياقت و رشادت هايي كه در دفاع از نظام، سركوبي و دفع تجاوزات دشمنان از خود بروز داد، در تاريخ 8/2/1366، به درجه سرتيپي مفتخر گرديد. تيمسار بابايي معاون عمليات نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران به هنگام بازگشت از يك مأموريت برون مرزي، هدف گلوله ضد هوايي قرار گرفت و به شهادت رسيد. تيمسار عباس بابايي صبح روز پانزدهم مرداد ماه روز عيد قربان همراه يكي از خلبانان نيروي هوايي (سرهنگ نادري) به منظور شناسايي منطقه و تعيين راه كار اجراي عمليات، با يك فروند هواپيماي آموزشي اف–5 از پايگاه هوايي تبريز به پرواز درآمد و وارد آسمان عراق شد. تيمسار بابايي پس از انجام دادن مأموريت، به هنگام بازگشت، در آسمان خطوط مرزي، هدف گلوله هاي تيربار ضد هوايي قرار گرفت و از ناحيه سر مجروح شد و بلافاصله به شهادت رسيد. يكي از راويان مركز مطالعات و تحقيقات جنگ درباره اين واقعه نوشته است:«به دنبال اصابت گلوله به هواپيماي تيمسار بابايي و اختلالي كه در ارتباط هواپيما و پايگاه تبريز به وجود آمد، پايگاه مزبور به رابط هوايي سپاه اعلام كرد كه يك فروند هواپيماي خودي در منطقه مرزي سقوط كرد براي كمك به يافتن خلبان و لاشه آن هر چه سريعتر اقدام نماييد. مدت كوتاهي از اعلام اين موضوع نگذشته بود كه فرد مذكور مجدداً تماس گرفت و در حالي كه گريه امانش نمي داد گفت: هواپيماي مورد نظر توسط خلبان به زمين نشست، ولي يك از سرنشينان آن به علت اصابت تير در داخل كابين به شهادت رسيده است.» راوي در مورد بازتاب شهادت تيمسار بابايي در جمع برادران سپاه نوشته است: «برخي از فرماندهان ارشد سپاه در جلسه اي مشغول بررسي عمليات بودند كه تلفني خبر شهادت تيمسار بابايي به اطلاع برادر رحيم رسيد . با شنيدن اين خبر، جلسه تعطيل شد و اشك در چشمان حاضرين به خصوص آنان كه آشنايي بيشتري با شهيد بابايي داشتند ، حلقه زد.» نقل شده كه وي چند روز قبل از شهادت در پاسخ پافشاري هاي بيش از حد دوستانش جهت عزيمت به مراسم حج گفته بود: «تا عيد قربان خودم را به شما مي رسانم.» بابايي در هنگام شهادت 37 سال داشت، او اسوه اي بود كه از كودكي تا واپسين لحظات عمر گرانقدرش همواره با فداكاري و ايثار زندگي كرد و سرانجام نيز در روز عيد قربان، به آروزي بزرگ خود كه مقام شهادت بود نائل گرديد و نام پرآوازه اش در تاريخ پرا فتخار ايران جاودانه شد.

(1).jpg)
.jpg)
(1).jpg)














ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید